Posts Tagged ‘roger waters’


საერთოდ,ოცნებებში ძალიან მოვიკოჭლებ.

რაზე შეიძლება იოცნებო 24წლის საშუალო შემოსავლის (და ზოგადად ყველაფერი საშუალოს მქონე) გოგომ?

რაზე და რაც შეიძლება მეტი ლაივის მოსმენაზე! 🙂

მაშინ,როდესაც მე ვასახელებ ჩემს ფავორიტ ჯგუფებს,

ვიწყებ roger waters-ით,

ვაგრძელებ archieve-თი,

ვასრულებ Loudspeakers-ით.

ამ ზაფხულს უოტერსის ლაივზე რომ ვიყავი კი გავაგებინე მთელ ქვეყანას, რა ვქნა, სხვანაირად  არ შემეძლო ))

ამ ოცნების ასრულებას მუქი შინდისფერი დაკრავდა. ჩემი შინდისფერი ოცნება ასრულდა.

archieveს დიდი იმედი მაქვს რომ უახლოეს წლებში მოვუსმენ, ფერების აღქმა მიღებულ განცდებს მოაქვს, ანუ აქ ფერებზე საუბარი ჯერ ადრეა.

მანამდე კი მინდა ჩემი ბედნიერების მესამე მუსიკალურ გასაღებზე,  “ხმამაღლამოსაუბრეებზე” მოგიყვეთ.

ამ ბიჭებზე უკვე დიდი ხანია ჩახვეული ვარ, შეიძლება სუბიექტური აზრია, არ ვიცი..უბრალოდ მე მიყვარს ის, რასაც ქმნიან, მე არ მბეზრდება მათი მარტივი და ადვილად დასამახსოვრებელი მუსიკა. ყველაფერი გენიალური ხომ მარტივია ))

მაგრამ თუ უოტერსის ლაივი პირველი და უკანასკნელი იყო ჩემთვის და არასოდეს აღარ მექნება იგივეს მოსმენის შანსი,

სამაგიეროდ ვიცი,რომ აქვე, ჩემს ქვეყანაში, ჩემს ქალაქთან ახლოს არსებობს ოთხი ნიჭიერი ადამიანი,რომლებსაც საოცარი უნარი აქვთ გადმომცენ თავისი ემოცია, მელაპარაკონ მელოდიით, მაგრძნობინონ მუსიკის ხარისხი, დამანახონ რა კარგია ცხოვრება და კიდევ ერთხელ მითხრან:I don’t wanna die, I wanna hundred years of life)) მინდა რომ არც ერთი მათი ლაივი არ გამოვტოვო არასდროს, არასდროს, არასდროს!

მაშინ როდესაც დეკემბრის თვის მიწურულს მე წესით ჰოსპიტალში უნდა ვმჯდარიყავი და ავადმყოფი მამისთვის ღამე მეთია, მე  მაგთი კლუბში ვიყავი ლაივის დაწყებამდე ერთი საათით ადრე დარჭობილი და მოუსვენრობის და მოუთმენლობის ისეთი ძლიერი შეგრძნება მქონდა, რომ ლამის თავად ჩავატარე კონცერტი 🙂

მაინც რა ხდის ამ ჯგუფს ასეთ სასურველს? არ ვიცი, ალბათ ნიჭი, მუსიკის სიყვარული, სოლისტის უუმელოდიურესი ხმა და გულიდან წამოსული სიმღერის ტექსტები.

მომეწონა ახალი კომპოზიციები, მოვიხიბლე მეტალის ელემენტებით მისამღერებში ^_^

კონცერტის დაწყებისთანავე  we are ready to dance-ო ყვიროდა ყველა,

მაინც ხომ არ გაგიშვით მაგის შეუსრულებლად! 😛

დავიცალე ყველანაირი ემოციისგან, კარგიც დამავიწყდა და ცუდიც!

ვიმღერე, ვიცეკვე, ვიხტუნე, ვიყვირე, დავლიე, გავერთე, ვიცინე, ვიმხიარულე, დავტკბი, გავთბი, დავიმუხტე ❤

ყოველი წელი უნდა სრულდებოდეს ასე და ყოველი დღე უნდა იწყებოდეს ამის გახსენებით! 🙂

გისურვებთ წარმატებებს, თქვენი სცენაზე პირველი გამოჩენიდანვე გგულშემატკივრობთ, ამდენი წელია მოგყვებით, იმედებს არ მიცრუებთ და უფრო ძლიერდებით.

ბიჭებო,დიდი ხანია ალბომის ჩაწერის დრო დაგიდგათ!

მანამდე კი მინდა, რომ ეს ჯგუფი გაცდეს ჩვენი ქვეყნის საზღვრებს:

http://apps.facebook.com/arenalsound_bandas/

დაალაიქეთ აპლიკაცია და დააჭირეთ ENTRAR-ს. ამის შემდეგ, ქვევით, ჯგუფების ჩამონათვალში მოძებნეთ LOUDspeakers და დააჭირეთ ღილაკს VOTAR.

იი ვსე, თქვენი მისია ამ ჯგუფის განვითარების და გაპოპულარიზების საქმეში შესრულებულია!

და ისევე როგორც მე აგვისტოში უოტერსის ბოლო ლაივზე ვიღვრებოდი ცრემლებად და ვიცოდი რომ ლეგენდას ვუსმენდი,

მინდა, რომ მომავალმა თაობებმა მოისმინონ ბებერი ლევანის ხმა წლების შემდეგ უფრო დიდი სცენიდან და იცოდნენ, რომ მათ წინაშე ყველაზე მაგარი, უძლიერესი, აწ უკვე მსოფლიო მასშტაბით ცნობილი ქართული ბენდი დგას.))

თქვენ ჩემი მრავალჯერადად ახდენილი და ფერადი ოცნება ხართ.

პ.ს: შარშან ჩემი ორგანიზაციის მიერ მოწყობილ საქველმოქმედო კონცერტზე დიდი იმედი მქონდა რომ დაუკრავდნენ, თუმცა არ მოხერხდა.. ჯგუფის სოლისტს მინდა შევახსენო, რომ პირობა აქვს დადებული 2014 წლის 1 ივნისს ჩემს ღონისძიებაზე ერთ-ერთი და ერთადერთი იყოს! :))

994100_714536098570386_407552564_n


ყოველთვის მაინტერესებდა რა იყო ამ ქალაქის სწორი დასახელება: სტამბული, სტანბული, ისტანბული, სტამბოლი თუ ვაბშეც კონსტანტინოპოლი და მორჩა!

მე სტამბოლს ვუწოდებ, თქვენ რომელი ვერსიაც მოგწონთ, ის იგულისხმეთ..

პირველად ამ ქალაქში 5წლის წინ მოვხვდი, მაშინდელი ვიზიტიდან არანაირი შეგრძნებები არ გამომყვა, ჩემთვის ეს იყო უბრალოდ უცხო ქვეყანა, სადაც თითქმის “საქმიანი” ვიზიტით ჩასულმა გავაკეთე რაც მევალებოდა და რამდენიმე დღეში დავბრუნდი უკან.

როგორც ჩანს მას შემდეგ ბევრი რამ შეიცვალა ჩემშიც და სტამბოლშიც. არ მოვყვები რიგირთი ტურისტისთვის დამახასიათებელი აღფრთოვანებით თუ რაოდენ სტუმართმოყვარე ქალაქია,  რა უზარმაზარი და მრავალფეროვანია იქაურობა და საერთოდ, ცალკე სამყაროა. როგორ ხმაურობს (არ გუგუნებს, უბრალოდ ხმაურობს). ალბათ ეს განსხვავებაა ევროპულ და აზიურ ქალაქებს შორის_მგონია რომ აქ უფრო მეტი სილაღეა, უფრო მეტი თავისუფლება და ქაოსი.

დადიხარ, დაბოდიალობ, იყურები აქეთ-იქით, სვამ სტარბაქსს და ტაქსიმის მსუბუქ დინებას მიყვები, არსად  გეჩქარება, არაფერზე ფიქრობ, ამინდი ფანტასტიური, ყველა გიღიმის, სადაც არ უნდა შეხვიდე ყველა გესალმება..

ქუჩები_ფერადი, ხალხი_ფერადი, განწყობა_ფერადი, მუსიკა ყველგან, დადიხარ და მუსიკა დაგყვება..

არ მინდოდა პოსტის დაწერა სტამბოლიდან ჩამოსვლისთანავე, დრო რომ გადის, შეგრძნებები და მოგონებები იფილტრება და მხოლოდ ნამდვილი რაც იყო ის რჩება. ხოდა ალბათ დადგა ეგ დროც.

ისე კი სტამბოლში ყოფნის მთავარი მიზეზი იყო სულ სხვა რამ, საერთოდ  საერთოდ სხვა რამ, რასაც ვერასოდეს წარმოვიდგენდი, არც დავიჯერებდი ვინმეს რომ აქამდე ჩემთვის ეთქვა, ,,იცი შენ 04/08/13ში იდგები ტექ. უნივერსიტეტის სტადიონზე და სცენაზე იქნება ადამიანი, რომლის ლაივში მოსმენაზე ვერც კი იოცნებებდი ვერასდროს”_ხო, ასე მოხდა..

993978_635826859774644_1691390162_n

შეიძლება სტამბოლის ნახვის ემოციები დაცხრა და მოყოლაც შემიძლია, მაგრამ აი the wall live-ზე ჯერ ისევ ვერ ვლაპარაკობ. უბრალოდ ვიდექი სცენასთან საკმაოდ ახლოს  2 საათი გაუნძრევლად და საკუთარ ყურებს არ ვუჯერებდი (რა კარგად ჩაჯდა 🙂 ). ლაივი რომ დამთავრდა, მე ისევ ისე ვიდექი, ამჯერად უკვე ვტიროდი და არ არსებობდა დედამიწაზე სხვა არაფერი იმ წუთას ჩემთვის იმაზე უფრო მნიშვნელოვანი, რაც სცენაზე ვნახე.

ეხლა უკვე ყველაფერი მენატრება: ჩვენი პატარა სასტუმრო, ღამის 3 საათზე ჩემ მიერ აივნიდან ნამღერი “დიბიდი დიბიდი და”, ტაქსიმი, მაღაზიების მეპატრონეების მიერ განებივრებული უპატრონო ფისოები, ქუჩის მუსიკოსები, ხიდის ქვეშ შემწვარი უგემრიელესი თევზის გემო, ორიგინალური ნაყინის გამყიდველი, ტყავის საოცარი ჩანთების გამოფენა-გაყიდვა, სუფთა ქუჩები და გემრიელი სამზარეულო, მომღიმარი პერსონალი ყველგან (!) და ჩემი გაუთავებელი ბოდიალი მაღაზიებში.

ძალიან მინდოდა პატარა გარეუბნებში გავლა, ცოტა უფრო რეალურთან მიახლოვებული თურქული ყოფის ნახვა, იმიტომ რომ ადგილები, სადაც მე დავდიოდი იყო მხოლოდ ქალაქის ცენტრი, ჩანდა მხოლოდ ის, რისი ჩვენებაც  უნდოდათ თურქებს აბეზარი ტურისტებისთვის.

თავისუფლად შემიძლია ვთქვა, რომ ამ ქალაქს არ სძინავს. გავსულვართ ღამის 5ზე ქუჩაში და ზუსტად იმდენივე ხალხი გვხვდებოდა გარეთ, რაც შუადღეს დავტოვეთ. ხანდახან უფრო მეტიც, იმიტომ რომ საპროტესტო აქციები იყო 🙂 ორჯერ მოვყევით დარბევაში მე და ჩემი მეგობარი და ბოლოს მივხვდით  რომ არ უნდა გავქცეულიყავით არსად, ჩვენ არ მოგვდევდნენ 🙂

იყო რაღაცეები,რითაც მოვიხიბლე და პირიქით.

მომეწონა კვების ობიექტებში შეკვეთილ კერძამდე მორთმეული უფასო მადაზე მოსაყვანი რაღაცეები 🙂

მხიარული  და ზრდილობიანი გამყიდველები, რომლებიც ხვდებოდნენ რომ მათ ხასიათზე და ვიზუალზე იყო მათი შემოსავალი დამოკიდებული და ხანდახან მზად იყვნენ ნახევარ ფასში გაეწიათ მომსახურება, იყო ეს რესტორანი, ბაზარი თუ მაღაზია.

უპატრონო ცხოველებისადმი დამოკიდებულება: თითქმის ყველა მაღაზიის წინ იდგა მათთვის საჭმელი და წყალი. არც წიხლებს ურტყამდათ ვინმე და არც ადუღებულ წყალს ასხამდა.

არ მომეწონა თურქი მამრების ამჩატებული ხასიათი მას შემდეგ, რაც გაიგებდნენ, რომ ქართველი ხარ. თუმცა ყველამ იცის რომ ეს მათი კიარა ქართველების ბრალია. (აქ რა მოსატანია, მაგრამ ერთი შვეიცარიელი მიყვებოდა რომ მის ქვეყანაში არის პოლიციის  განყოფილება, რომელიც მხოლოდ ქართველ კრიმინალებზე მუშაობს.)

ხოდა ასე იყო,წამოვედი სტამბოლიდან იმ დიდი იმედით, რომ ოდესმე კიდევ დავბრუნდები ამ ქალაქში და კიდევ ერთხელ შევიგრძნობ ემოციების იმ ნაზავს, რომლითაც ვიკვებები აგერ უკვე რამდენი თვეა..

This slideshow requires JavaScript.