Posts Tagged ‘ურთიერთობა’


საერთოდ პოსტებს უცებ ვწერ ხოლმე, დიდ ხანს არ მეფიქრება, ვერ გავხსნი ცარიელ ფურცელს და ვერ დავიწყებ ფიქრს,რა დავწერო-მეთქი,

თავისით უნდა მოვიდეს სიტყვები,ან მე თვითონ გავიგონო,საკუთარ თავზე გამოვცადო,  სადმე  წავიკითხო და დამაფიქროს ამ თემაზე,

შესაბამისად განვავრცობ მერე პოსტში.

დღესაც ასე ხდება, ვიღაცამ იკითხა რა არისო ურთიერთობა, რა არის და

როცა მე და შენ ერთმანეთს თვალებში როგორც იქნა ჩემი ფხუკუნის გარეშე ვუყურებთ,

როცა ხელს მკიდებ და ვგრძნობ როგორ ვთბები,

როცა ჩემი გასაჭირი გულთან მიგაქვს და მირჩევ როგორ მოვიქცე,

როცა ჩვენ გარშემო ყველა ერთმანეთს იცნობს,

როცა მე შენზე ვფიქრობ, შენ კი ამას გრძნობ.

როცა ვიცი, რომ არ ვარ მარტო და როცა შენც იცი ეს.

როცა მე შენზე ზრუნვას ვიწყებ,

პატივს გცემ,

ჩემს თვალში ფასი გედება, როგორც პიროვნებას,

როგორც მამაკაცს და არა ბიჭს.

როცა ჩვენთვის ტაბუ არ არსებობს,

და როცა ამაში ვნება ერევა.

როცა ჩემი რომანტიული სურვილები შენ გიკავშირდება,

და ჩემი მოთხოვნილება ხდები,

როცა წარმოდგენა იმისა, რომ არსებობს ვიღაც სხვა_ჩემში იმხელა ტკივილს იწვევს, რომ შემიძლია დანით დავისერო სხეული და არაფერი ვიგრძნო.

როცა შენზე ვფიქრობ და 20წლის მერეც გხედავ.

როცა შენ იცი რაც ვარ და როგორიც ვარ,

და მაინც აქ ხარ.

ლხინშიც და

ჭირშიც.

აი ესაა ურთიერთობა.

ნეტა როდისმე მექნება მსგავსი გრძნობის განცდის შანსი?


დღეს სტატიას ვკითხულობდი პირადი სივცრცის თეორიაზე და იმაზე, თუ რამდენად არასასიამოვნოა როცა არასასურველი პიროვნება შენს ინტიმურ ზონაში (რომელიც 15-45სმ-ის მანძილზე ვრცელდება) დაუკითხავად შემოდის. ამ მიზეზით ყოფილა გამოწვეული ის, რომ ვერ ვიტან როცა უნებურად მეხებიან, ან არც ისე ახლობელი გადაკოცნას მოინდომებს, ან ვინმე დაჟინებით მიყურებს. ამ ბოლოზე განსაკუთრებული ალერგია მაქვს. თვალებში ჩახედვა ჩემთვის ძალიან ინტიმური თემაა, შემიძლია სახლშიც კი შავი სათვალით ვიჯდე, ოღონდაც თვალებში არავინ ჩამხედოს :\

ხოდა იმას გეუბნებოდით, რომ როცა შენს ინტიმურ პირად სივრცეში შენი ნებართვით უშვებ ვინმეს იმისთვის რომ აკოცო,  მოეფერო, ჩაეხუტო, (ან მოუღიტინო :)) სადღაც ტვინში ხომ გამოიყოფა ბედნიერების ჰორმონები? )) მე ალბათ ენერგო ვამპირი ვარ, რადგან უდიდეს სიამოვნებას ვიღებ ჩახუტების დროს, ვივსები, გული მიჩქარდება ❤

ეჰ რა ჯობია საყვარელ ადამიანებს რომ ეხუტები :უზერ:

ძველი მეგობარი შემხვდა ამასწინათ, მომიკითხა-მოვიკითხე, ცოტა წავიჭორავეთ და უცებ მივხვდი, რომ ჩემი ხელი ხელში ეჭირა. თავიდან დავიძაბე, მე ხომ ფხუკიანი ვარ 🙂 მერე მივეჩვიე და მესიამოვნა.)) თან ხელებს შორის ქონდა ჩემი ხელი მოქცეული და მეფერებოდა) ვიგრძენი როგორ გადმოდიოდა კეთილი რაღაცეები ჩემს ძარღვებში და გამიხარდა, რომ არსებობდა ეს ადამიანი ქვეყანაზე.

არსებობს ორად ორი არსება, (ან სამი :P)  რომლებსაც ვეხუტები და ვგრძნობ, რომ ცოცხალი ვარ. აქედან ერთი ჩემი 2წლის დეიდაშვილია, მეორე ჩემი ფისო და მესამე ზი ბესთ მეგობარი)).

რა თქმა უნდა მე ნაღდი სითბოს გაზიარებაზე მაქვს ლაპარაკი და არა იმაზე, ვიღაც რომ აფერისტულად გეტმასნება. ძნელი არაა ამ ორის ერთმანეთისგან გარჩევა და გამიჯვნა.

ხანდახან სრულიად უმნიშვნელო მოვლენები ჩვენს ცხოვრებაში სერიოზულ თემებზე გვაფიქრებს. არსებობენ ადამიანები, რომლებიც გაიძულებენ იყო ბოროტი და არიან ადამიანები, რომლებთან სულ მცირე დროის გატარების მერეც კი ხვდები, რომ გაცილებით უკეთესია, იყო თბილი და მოსიყვარულე.

ხოდა მე, როგორც მონდომებულმა ადამიანმა, გადავწყვიტე ვიყო თბილი! სამწუხაროდ ეს არ ეხება ყველას, მე იმდენად ცივის შთაბეჭდილებას ვტოვებ, რომ ჯობია ჯერ მართლა ვინც მიყვარს იმ ადამიანების მიმართ “დავთბე”, და მერე დანარჩენებზეც გადავალ თუ ძალა მეყო:)

484331_449354145129100_440718598_n

ლექსი დაწერილია რამდენიმე თვის წინ, არის სრულიად გულწრფელი და სპონტანური:) რა თქმა უნდა ყავს ადრესატი, რომელმაც დაიწუნა (შეშურდა მასზე კარგი ლექსი რომ გამომივიდა და იმიტომ :P)

სითბოს გაზიარებაც ერთგვარი ნიჭია, როცა მზე ხარ და სხვებს ათბობ (სუნ). ხოდა ნუ დაგენანებათ საყვარელი ადამიანებისთვის იყოთ მზეები, გაათბეთ სხვები და გათბით თქვენც! ❤