Posted: თებერვალი 9, 2013 in მე მე მე

შენ გამო დავიწყე სიკვდილზე ფიქრი.

შენ გამო მე შევიცვალე.

შენ გამო ვუკრავდი ხოლმე და ვმღეროდი,

მას მერე აღარ დამიკრავს. იმ ბოლო ნამღერს ვინახავ.

აღარც მემღერება.

ხან შენი ტანსაცმლით ისევ დავდივარ.

შენ გამო ლოცვა დავიწყე.

შენ გამო ჩურჩული დავიწყე, გაურკვეველი ბუტბუტი.მერე მივხვდი,ეს არ იყო ნორმალური.

იარაღი მომეცით, ვეღარ ვუძლებო_ და მაშინ ვინატრე პირველად სიკვდილი.

მერე ყვავილები შემძულდა: დახვავებული,უზომოდ ბევრი ყვავილი.

მერე შენზე გავბრაზდი, შენც მიმატოვე.

მერე მარტო დავრჩი, მერე გავბოროტდი.

მერე მომენატრე.

მერე დამესიზმრე.

იცი როგორ იღიმებოდი?–არ იცი: აუტანლად და დაუვიწყებლად.
ხანდახან ვფიქრობ ხოლმე,იქნებ ხედავ და გესმის ყველაფერი?იქნებ ისევ გრძნობ,ისევ გიხარია,ისევ გიყვარს ფეხბურთის თამაში.. იქნებ თავთან მიდგეხარ და შენი გრძელი ლამაზი თითებით მეფერები? იქნებ ჩემთვის რაიმეს თქმა გინდა, მინიშნება,იქნებ ჩემგან მეტს ელი??
მეზიზღება შენი საფლავი,მძულს იქ ასვლა და იმ მახინჯი და დიდი საფლავის ქვის ყურება!!!

მომენატრე და დავიღალე. დავიღალე მე და დავღალე გარშემო ყველა იმის ახსნით, თუ რა არის მონატრებისგან ატკივებული სხეული.

დაბადების დღეს გილოცავ,

ძმაო, მეგობარო, სულის ნაწილო.

.Image

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s