იმ დღესაც ასეთი მზე იყო,

არა, ალბათ უფრო თბილი.

მას მერე არც მზეა ისეთი და არც სამყარო.

იყო გაუნელებელი ტკივილი და მკვდარი იმედების კივილი.

იყო შიში და იყო ცრემლი,

აღარ იყო ის გული, რომელიც ჩემთვის ფეთქავდა, აღარ იყო!

_აღარ ფეთქავს მეთქი_ვყვიროდი_აღარ!

არ იყო საშველი და არ იყო არაფერი მეტი ქვეყნად.

მივხვდი, რომ დამთავრდა:

ტანჯვა,

ტკივილი,

შიში_მისი,

ჩემიც.

დამთავრდა ის, დამთავრდა ჩემი ცხოვრებაც. მოკვდა სხეული, რომელშიც მე ვცხოვრობდი, რომელიც ჩემი ნაწილი იყო, ჩემი ხორცის ნაწილი, ამომეგლიჯა, ამომეცალა, ჩვენი  კავშირი გაწყდა!

არ გამოდის ამის ამოთქმა სიტყვებით, არ გამოდის.

6 წელი ბევრია, 6ჯერ 365 დღეა, დღეში რამდენი საათია, რამდენი წუთი და რამდენი წამია_ უმიზნო, უაზრო, უზიხარულო.

მას მერე ჩემი თვალები ისეთივე გაფართოვებული, უცრემლო და უგრძნობი დარჩა, როგორიც მაშინ იყო, როცა კუბოში ჩაწოლილს გიყურებდა 5 დღე.

მას მერე ვარსებობ, აი, ასე ვარსებობ: უმიზნოდ, უაზროდ, უსიხარულოდ.

tumblr_m9z5fuisbe1r2qzt7o1_1280_large

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s