ეს მერამდენე უსათაურო

Posted: ოქტომბერი 31, 2012 in მე მე მე

ყველას უყვარს მზე.

ველოსიპედიც.

გიტარიანი ბიჭებიც.

და ყავა.

მე კერძო სახლები მიყვარს.

ეზოში ხეები რომ დგას, რომელსაც დილით გაღვიძებისთანავე შეგიძლია ახლოდან შეხედო.

არ ვიცი რა ჰქვია ამას, ოცნება, მომავლის გეგმა, სასურველი მდგომარეობა თუ გადაღლილობისგან მოგვრილი ბოდვა, უბრალოდ წარმოვიდგენ, რომ:

ყოველ დილას ვიღვიძებ ჩემს პატარა სახლში, სადაც არასდროს ცივა. ვსვამ ყავას, რომელიც ყველას უყვარს. ეზოში ლამაზი ბაღი მაქვს და ვრწყავ ფაიფურის ჭიქებში, ფეხსაცმელებში, ჩაიდნებში, თიხის ჭრელ ქოთნებში ჩარგულ ყვავილებს.

ბანალურია არა?

ბანალიზმიც ყველას უყვარს.

ანუ ყველას უნდა მოწონდეს ის, რასაც ვწერ.

ჰუ ქეარზ?

მე და ჩემს სამ მეგობარს კაფე გვაქვს, სადაც მრგვალი, მუქი ყავისფერი მაგიდები და ზედ პაწაწუნა სკულპტურები დგას.. გაფრთხილებთ, არანაირი პიცა და ხაჭაპური იქ არ დაგხვდებათ, მხოლოდ ცხელი შოკოლადი და ფუნთუშები.

ყველა მაგიდასთან ბლოკნოტები იქნება, სადაც რასაც მოგესურვებათ იმას ჩაწერთ. (მე ჩუტყვავილებს დავხატავდი სულ).

კაფეს რომ დავკეტავთ, შევიკრიბებით ოთხივე, დავიდგამთ ვისკის და ვიკამათებთ იმაზე,  თუ რომელის უფრო სიმპატიურმა მამაკაცმა გაუღიმა იმ დღეს ❤

პ.ს: ვისკის მხოლოდ ჩვენ დავლევთ, თქვენ მხოლოდ ცხელი შოკოლადი-მეთქი =))

ეჰ, რა არის მაინც ეს სულით გადაღლა, არა?

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s