კაფე ,,ამორა-ში” ვარ_გავუგზავნე სმს..

მინდოდა პირველი მე მოვსულიყავი, ამიტომ დათქმულზე ნახევარი საათით ადრე უკვე აქ ვარ. რამდენიმე დამამშვიდებელი დავლიე უკვე,რამდენიმეს საუბრის დროს მოვასწრებ. 5 წელი ველოდე ამ დღეს, და დღეს არ ვიცი რა უნდა გავაკეთო, უაზროდ ვზივარ და ვკანკალებ, ხელები გაყინული და სველი მაქვს,გული მეწურება,ღრმად ვცდილობ ვისუნთქო, არადა არ მინდოდა სიგარეტის კვამლში გახვეული დავხვედროდი,მომიწევს..ეს ადგილი იმიტომ მიყვარს რომ მაღალი სკამებია, ვერც გვერდზე და ვერც წინ მჯდომი ვერ დაგაკვირდება თუ ძალიან არ მოინდომა, ყავა შევუკვეთო თუ დაველოდო?

რა უნდა ვუთხრა, ღმერთო, რომ ვერ შევიკავო თავი რა ვქნა მერე? არ მინდა მისი ნახვა, აღარ მინდა, ავდგები და წავალ ეხლა..

არა, ვერ წავალ, როგორ უნდა წავიდე, ან  როგორ უნდა დავხვდე, როგორ დავჯდე? ტირილი მინდა.

რატომ ავიჩემე მისი ნახვა, რატომ? მოვა და რა, არც არაფერი, რას მეტყვის, მომენატრე, მინდა ერთად ვიყოთ და საერთოდაც მოდი დავქორწინდეთო? ჰაჰ ქეთუსია, ჰაჰ!

რა მალე გადის დრო, ნეტა დააგვიანდეს..მეშინია.

_ჭიქით ცოტა წყალი მომიტანეთ თუ შეიძლება,

_ახლავე.

ესეც მორიგი აბი…ჰუჰ ჰუუუჰ. ჩავისუნთქოთ, ამოვისუნთქოთ.

ეს არის? ვაიმე ეს არის?? 5წელი გავიდა თუ 10?? რა სჭირს მის თმას?

აქეთ–იქით იყურება, მეძებს.

ვდგები და ვუყურებ, დამინახა,თავი დახარა და წამოვიდა.

ვჯდები ვანიშნებ რომ დაჯდეს, თვალებში არ ვუყურებ, როგორ ხარ?

_კარგად ქეთ, შენ?

_მაააგრად… ვცდილობ გავიღიმო.

ყურები მეწვის.

აი ხომ ვთქვი არ ვიცი რაზე უნდა ვილაპარაკოთ მეთქი.. როგორ შეცვლილა, ძლივს ვიცანი, თვალები აქვს ისევ ისეთი, მოუსვენარი და ბრდღვიალა ცისფერი.

_ისევ ნახევარი საათით ,,გამოგიშვეს” როგორ 5წლის წინ?

_უჰ, არა.

_ხოოო…. სხვა?

_სხვა რავიცი.. მომისმინე ქეთ, მოდი ყველაფერს გეტყვი რაც ამდენი წელიც უნდა მეთქვა, ნუ, გითხარი მაგრამ ასე პირისპირ არ მითქვამს.

რა კარგია რომ ვიცი რაც უნდა მითხრა და წინასწარ შეგუებულიც ვარ, გაგიკვირდება და წინასწარ პოსტიც კი დავწერე იმაზე თუ რას მეტყოდი დღეს..

_შენ იცი რომ მე ძალიან ვნანობ ყველაფერ იმას რაც მოხდა, მე ვარ ყველაფერში დამნაშავე.

სიგარეტს უკიდებს, გაფითრებულია..

_დამშვიდდი რენე, ძალიან გთხოვ, არ გინდა, მე ყველაფერი ვიცი და მესმის, მოდი არ ვილაპარაკოთ ამაზე, მომიყევი რა ხდება შენს ცხოვრებაში ახალი.

_ეჰ ქეთ, რავიცი აბა, არაფერი, ვმუშაობ და ვარ რა.. კარგი არ ვილაპარაკოთ, მე ძალიან მიჭირს მაგაზე ლაპარაკი და შენი არ ვიცი..

_არაუშავს, იმაზე ვილაპარაკოთ რაზე ლაპარაკიც არ გიჭირს

_ანუ?

_ანუ ზღვაზე =) აბა შენ რა გეგონა?

_ზღვაზე კი ბატ..

_ზღვაზე არა, გადავიფიქრე, ცოლი როდის მოგყავს?

ვეკითხები, ვიღებ სიგარეტს, ნერვიულად ვუკიდებ და სახეში ვაბოლებ თან თვალებში ვუყურებ, მინდა მიხვდეს რომ მძულს.

_ ვინ? ცოლი? რად მინდა ცოლი?

ხუმრობს ბიჭი.

როგორ მინდა ეხლა ეს ყავა სახეში შეგასხა და სამუდამოდ დაგამახინჯო. მაგრამ ამას არ გავაკეთებ, იმიტომ რომ მერე თავის მოკვლა მომიწევს.

მე კი სიცოცხლე მინდა, მიუხედავად იმისა, რომ 5წელი ტყუილად გელოდე და არამგონია როდესმე შენზე ფიქრისგან დავიხსნა თავი.

_ რატომ ეწევი? გავნებს.

_მე ბევრ რამეს ვაკეთებ უარესს, რაც მავნებს. და საერთოდ, შენ არ გკიდია მე რა მავნებს და რა არა? რა საჭიროა ეს უაზრო ლაპარაკი, შენ მე გკიდივარ და არ გინდა რომ ბედნიერი ვიყო. ამიტომ გაჩუმდი რა.

_ახლიდან ნუ დაიწყებ ქეთ რა.

_იცი რა მინდა? მინდა რომ საერთოდ გაქრე, მინდა რომ არასოდეს აღარ გავიგო შენი სახელი, მინდა რომ ჩემს ახლობლებს, ვისაც შენთან კონტაქტი აქვთ, თავი შეაძულო რომ აღარ გახსენონ. კიდევ მინდა რომ ცოლი რაც შეიძლება მალე მოიყვანო, მოიყვანო ის, ვისაც აგირჩევენ, გემოვნება არ დაეწუნებათ შენებს, შენც დაისვენებ და მეც.

თავიდან გაოცებული მიყურებს, მერე თვალს მარიდებს.

ხომ გაიგე რაც გითხარი? მინდა რომ ასე გააკეთო და გააკეთებ კიდეც, იმიტომ რომ შენ ყოველთვის სხვის ჭკუაზე დადიხარ, ერთის მხრივ მომწონდა ეს, მაგრამ ცუდი ისაა, რომ შენ მარტო ჩემს კიარა, ყველა იმ ადამიანის ჭკუაზე დადიხარ, ვისაც შენთვის ბრძანებების მოცემა არ ეზარება.

როცა გელაპარაკები თვალებში მიყურე!

სახეზე ხელს ვკიდებ და თავს ჩემკენ ვატრიალებინებ, თბილი კანი აქვს, ძალიან თბილი…ხელს ლოყაზე ვუსვამ და თვალებზე ვეფერები. თვალებს ხუჭავს და კბილებს ერთმანეთს აჭერს, ღმუილის მსგავსი აღმოხდა.

_ვიცი რომ გიყვარვარ, და ზუსტად ამიტომ მძულხარ ახლა ყველაზე მეტად. იცი მე ვაპირებ დავთანხმდე ერთ ძალიან კარგ ადამიანს, რომელიც ვიცი რომ არ მიმატოვებს მიუხედავად იმისა, თუ რას ფიქრობენ მისი მშობლები ჩემზე.

მე შენზე ძალიან დიდი დრო დავკარგე, ნამდვილად დაკარგულად ვთვლი ამ დროს, შენ არარაობა ხარ, საერთოდ არ ვიცი აქ რატომ მოვედი.

ლაჩარო.

ვდგები და ტუალეტისკენ მივდივარ, არ მინდა ცრემლები დაინახოს და ვერც დაინახავს. თვალების შეღებვა ახლიდან მომიწევს, სულ ჩამომერეცხა.

გამოვდივარ და ჩვენი მაგიდისკენ მივდივარ

წასულა..

ჩემს ფინჯანზე ქაღალდის ხელსახოცი დევს, ზედ წერია :

,,ჩვენ პირველები არ ვართ ამ უსამართლო სამყაროში, მიყვარხარ”..

Advertisements
კომენტარები
  1. Mallorie ამბობს:

    აწაწაწ.. ❤ ძალიან მაგარია!!!
    ძალიან მიკვირს, რომ შენს ბლოგზე ძალიან ბევრ კომენტარს ვერ ვხედავ.

  2. ninola's blog :))) ამბობს:

    ცხოვრება ძაან რთულია..დათმობებიც გვიწევს ადამიანებს,რაღცეების,ვიღაცეებისაც ტკივილის ფასად.. არ ვიცი ქალები მეტად გამბედავები და რისკიანები ვართ ალბათ.. ”მათ” შეულიათ ვიღაცეების მოთხოვნების გამო უარი თქვან და და იმასაც აცნობიერებდნენ რომ ცხოვრებას ინგრევენ..არამარტო თავისას.. რთულია მარა ცხოვრებაა..

  3. qetusia ამბობს:

    Mallorie_ რა საჭიროა ბევრი კომენტარები =), მადლობა შენ =)

  4. qetusia ამბობს:

    ninola_ ხო, მასეა, მაგრამ ხომ არაა ეს სწორი? ერთხელ ვცხოვრობთ და იმ ერთხელაც ვიღაცის გამო რომ თმობ ცხოვრების მთავარ აზრს_უბრალოდ საშინელებაა და უაზრობაა.

  5. ninola's blog :))) ამბობს:

    მართალი ხარ..მესმის..მაგრამ ხანდახან არის მომენტები როცა უბრალოდ აარაფრის გაკეთება არ შეგიძლია..

  6. qetusia ამბობს:

    ხო,მასე ჩანს აქედანაც :)სამწუხაროდ.

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s