Archive for იანვარი, 2012


_რამდენი წლის ხარ?

_23ის

_როგორც კი შევთანხმდით შეხვედრაზე, მაშინვე გამოვედი, ბევრი ხომ არ გალოდინე?

_არაუშავს, უარესებიც ყოფილა))

_შესავლები არ გვინდოდეს ხო? პირდაპირ დავიწყოთ, არ მინდა რომ დაიღალო და ბოლომდე ვერ მივიყვანოთ საქმე.

_კარგი, როგორც გინდა, თუმცა რა დამღლის, მე მხოლოდ პირი უნდა ვამოძრაო, აი შენ კი სერიოზული ჯაფა გადგას.=))

_რატომ მოინდომე სრულიად უცხო ადამიანთან ამის გაკეთება?

_ალბათ იმიტომ, რომ უცხოსთან გაცილებით გახსნილად ვსაუბრობ, როცა არ მაინტერესებს რას იფიქრებს ის ჩემზე.

_ფსიქოლოგთან მისვლა არ გიცდია?

_(იღიმის) ვერავინ დამარწმუნებს, რომ ჩემს მოსმენაში ვინც ფულს იღებს, ის მართლა მისმენს და იმაზე არ ფიქრობს როდის გავა ერთი საათი.

_შეგახსენებ, რომ რასაც მეტყვი მე იმის გაყიდვას ვაპირებ, რაც იმას ნიშნავს, რომ ჩემს უკან სამაოდ ფართო აუდიტორია გისმენს ახლა, ხომ არ გადაიფიქრებ?

_მკიდია, წეღან ისეთი რაღაც დამალევინეს რომ ეხლა ყველაფერი მკიდია..

_აქ როგორ მოხვდი? მე შენი ისტორიიდან მარტო მთავარი მონახაზი ვიცი, რომ შენ შემოგაკვდა საძულველი ადამიანი, დანაშაულის მოხდა კი აქ გიწევს, რადგან შენი ფსიქიკური მდგომარეობა ნორმალურად არ მიიჩნიეს.

_ყველაფერი გცოდნია (იღიმის). საძულველი ადამიანი კი არ შემომაკვდა, არამედ სრულიად გააზრებულად მოვკალი, იმიტომ რომ ჩემგან ის უნდოდა, რასაც მე ნებართვის გარეშე არ ვიძლევი, ის კი ბავშვობიდან ტრაკში მიძვრებოდა, დამპალი პედოფილი იყო. სამწუხაროდ მე ამის დამტკიცება არ შემეძლო. ვიცოდი, რომ ფაქტები არ მქონდა, მხოლოდ 4 წლის ვიყავი როცა ეს ყველაფერი დაიწყო.

_ვინ იყო?

_ბიძაჩემი, ქალაქში ცხოვრობდა თავისი ოჯახით, ჩვენ ხშირად ჩავდიოდით რაიონიდან მათ სანახავად, არ ვიცი როგორ ახერხებდა  მაგრამ დილით ჩემს საწოლში მხვდებოდა, ვიღვიძებდი და ჩემს გვერდით იწვა, მხოლოდ 13 წლისა მივხვდი რა იყო ის რბილი სხეული, ტანზე რომ მედებოდა სასირცხო ადგილას. ანდა საიდან უნდა მივმხვდარიყავი, კეთილი ბიძიას თვალებით საბნის ქვეშ რას გიდებენ რომელი 4 წლის ბავშვი მიხვდება? თუმცა როცა მივხვდი უკვე გვიანი იყო..

_საშინელებას მიყვები, იცი მინდა შენი მჯეროდეს, მაგრამ შენი ამჟამინდელი მდგომარეობიდან გამომდინარე …

_ არაუშავს, არც იმას სჯეროდა ყელს რომ გამოვჭრიდი, მაგრამ ეს დიდი სიამოვნებით გავაკეთე, სამწუხარო ის იყო მხოლოდ, რომ იმაზე მალე მოკვდა, ვიდრე მე ველოდი, უფრო დიდხანს უნდა ეხრიალა და ეფიქრა, რატომ დაემართა ეს. მე კი თავზე ვედექი და თვალებში ვუყურებდი, არ ვაძლევდი გათიშვის საშუალებას, მინდოდა დიდხანს ეყურა შეშინებული თვალებით, მატკბობდა მისი სიკვდილის ყურება და იმის წარმოდგენა, რომ მთელი ჩემი სიცოცხლე აღარასოდეს მომიწევდა მასთან შეხვედრა, ეს ნამდვილი ორგაზმი იყო… შენ ამას ვერ მიხვდები.

ფანჯრისკენ იყურება და იღიმის, ფეხები სკამზე აქვს შემოწყობილი და თბილი ხალათი აცვია. ლამაზი თმა აქვს,გრძელი და ხვეული.

_გინდა ჩემი ბავშობის სურათები განახო?

_კი, კარგი იქნებოდა.

_წამოდი ჩემს ოთახში გავიდეთ.

მისი ოთახი დერეფნის ბოლოშია, ნელი ნაბიჯით მივდივართ, ყველა ოთახის კართან ჩავლისას პატარა ისტორიას მიყვება იქაურ ბინადარზე.ეტყობა რომ აქ ყოფნა არ აღიზიანებს.

_კეთილი იყოს შენი ფეხები ჩემს ოთახში, მეკვლე ხარ ჩემი, აქ ერთი ექთნის გარდა არავის ვუშვებ, დამპალი კახპები, ნივთებს მპარავენ. თავიდან ყველას ვიღებდი, მერე შევნიშნე რომ ჩემი სამკაულები შეცოტავდა, მერე ჩემი სახატავები გაქრა სადღაც, ბოლოს ჩემი ულამაზესი წითელი, ფუშფუშელა კაბა. ეხლა ყველას დავემუქრე ყელს გამოგჭრით მეთქი და ეშინიათ საწყლებს (იცინის).

საკმაოდ კარგად მოწყობილი ოთახია, ამ ადგილის კვალობაზე ზედმეტაც კარგიც კი, მე ვფიქრობდი აქ ყველა ოთახში ნესტის სუნი იდგა და ვირთხები დარბოდნენ.სადა და ნათელია, თუმცა მუქი ფარდებიც კიდია.

აღმოსავლეთის კედელზე სამლოცველო კუთხეა, მის გვერდით, სამუშაო მაგიდაზე, ფურცლები და წიგნები ყრია. კედლებზე ნახატებია გაკრული, აბსტრაქტებია, ძირითადად შავი წრეები ხატია, შუაში თეთრი წერტილებით, უმეტესობა ასეთია, მხოლოდ შავ–თეთრი სურათებია..

აი ჩემი ფოტო, ნახე რამხელა ნაკეცები მაქვს ფეხებზე და როგორი ქერა ვარ. ^^

სურათიდან მართლაც საყვარელი, პუტკუნა ბავშვი შემომციცინებს.

_ ის ყლე კი ამ ასაკში უკვე ჩემს ხმარებას ცდილობდა.

_დარწმუნებული ხარ რომ მართლა ასე იყო? არამგონია 3 წლის ბავშვი სწორად აღიქვამდეს და იმახსოვრებდეს იმას, რაც მის თავს ხდება.

_ძალიან კარგად მახსოვს და როგორც გითხარი, 13 წლისამ აღვიქვი რაც ხდებოდა და იმ დღიდან, ჩემი ერთადერთი გრძნობა ამ კაცის მიმართ იყო ზიზღი. მძულდა მთელი ჩემი არსებით, გული მერეოდა რომ ვხედავდი, არ შემეძლო მასთან ერთად ოთახში გაჩერება, თითქმის არ ველაპარაკებოდი როცა ჩვენ გვიწევდა მათთან ჩასვლა, ან ისინი ჩამოდიოდნენ ჩვენთან. არ ვპასუხობდი მის კითხვებს, მეზიზღებოდა როცა მიყურებდა, საშინლად განვიცდიდი ღამე რომ ერთ სახლში გვეძინა, შენ არ გეგონოს, რომ მხოლოდ ბავშობაში მიკეთებდა ამას და რომ გავიზარდე აღარ, რამდენჯერ აღმოვაჩინე იცი ჩემს ლოგინთან მოსული ღამე? როცა მთვრალი იყო, არ ვიცი რა ძალა მაღვიძებდა, მაგრამ როდესაც ცდილობდა საბანი გადაეხადა, ვიწყებდი ტრიალს, არც ის მინდოდა დაენახა რომ მეღვიძა და ვიცოდი რასაც აკეთებდა, მერე მანებებდა ხოლმე თავს. ერთხელ რომ აღარ მომეშვა, ადვექი საწოლიდან და დეიდაჩემს მივუწექი.

_საშინელებაა რასაც ყვები, ან როგორ შეგიძლია ამაზე ასე წყნარად საუბარი?

_ახლა უკვე შემიძლია, თან შენთან,  მე ამას ბევრს კი არ ვუყვები, სასამართლოში მარტო ის ვთქვი, რომ ღამე მოვიდა და ჩემი გაუპატიურება უნდოდა მეთქი, და მე თავს ვიცავდი, ის კი არავის უფიქრია რა უნდოდა ჩემს საწოლთან დანას(იცინის და თავს აქნევს).

_ რა უნდოდა შენს საწოლთან შუა ღამისას დანას?

_ რა უნდოდა და მე მაგაზე 7 წელი ვფიქრობდი, 7 წელი ველოდი როდის გაბედავდა ისევ ჩემთან მოკარებას, ყოველთვის, როცა მათთან ვიყავით სახლში, დაწოლის წინ ლოგინში მოვინდომებდი ხოლმე რაიმე ხილის დაჭრას, რომ არავის გასჩენოდა კითხვა, რატომ მედო ლოგინთან სკამზე დანა და თეფში. ბოლო დროს თითქმის ძალითაც კი ვცდილობდი მის გამოწვევას რომ მერე ღორივით გამომეჭრა ყელი და აქეთ მე გამოვსულიყავი დაზარალებული.))

რა თქმა უნდა, ეჭვიც არავის აუღია რომ ეს მართლა ასე იყო, და რა არ იყო??? აბა მე გიჟი ვარ და ტყუილად მოვკალი საწყალი კაცი უმიზეზოდ?? ის დამპალი ხორცის უსულო მასა…

_როგორ მოახერხე ეს, თუ იმ სახლში კიდევ ცხოვრობდნენ შენი ნათესავები?

_ ძალიან ადვილად, მე ცალკე ოთახში ვიძინებდი ხოლმე, ის ყველაზე ბოლო ოთახი იყო მათ სახლში, მოშორებით. ესეც რა თქმა უნდა სპეციალურად, ვიმიზეზებდი იმას, რომ დილით თქვენი ხმაური მაღვიძებს მეთქი. დიდი არაფერი უნდოდა იმის თქმას, რომ პირზე ხელი ამაფარა, მე კი სკამზე რასაც მივწვდი, ეს დანა აღმოჩნდა და სიბნელეში არ ვიცი სად მოვახვედრე, ის ხომ ხელებსაც ,, მიჭერდა”. მე ვცდილობდი მეყვირა, ის კი უნამუსოდ უკვე ჩემს საწოლში იყო.

ეს რა თქმა უნდა ზღაპარია, მე მისთვის წინააღმდეგობა მაშინ არ  გამიწევია, შენ გგონია მართლა ჰქონდა იმის ტრაკი რომ გავეუპატიურებინე? სიმართლე გითხრა არ მახსოვს ბავშვობაში ბოლომდე აკეთებდა თუ არა ამას, როგორც მახსოვს, არა, მაგრამ იმ მისთვის უბედურ ღამეს ნამდვილად ყველაფერი მე მოვუწყვე. ვაიძულე ჩემს ოთახამდე მოსულიყო, დანარჩენი კი უკვე მისი სიმთვრალის და ჩემი დამსახურებაა.

_ანუ შენ ის წინასწარი განძრახვით მოკალი.

_ რა თამა უნდა, არ იყო ღირსი? მითხარი ერთი, რას იზამ შენს შვილს რომ შენმა ძმამ იგივე გაუკეთოს? სამწუხაროდ მე ეს არავისთვის მითქვამს (ან როგორ უნდა მეთქვა) და ამიტომ შურისძიებაც მევე მომიწია.

_აქ ყოფნა ალბათ ძნელია..

_ სულაც არა, აქ ყოფნა გარეთ ყოფნაზე უკეთესია, წარმოიდგინე, როგორ უნდა მეცხოვრა რომ არ მომეკლა, ამდენი წელი ამ ამბის გამო მძულდა საკუთარი თავი, მძულდა ყველა, მძულდა ცხოვრება, არ შემეძლო ვყოფილიყავი ჩვეულებრივი ახალგაზრდა გოგო, მეზიზღებოდა როცა ვინმე მეხებოდა, გული მერეოდა ყველა ბიჭზე, ვიკაწრავდი სხეულს, ვტიროდი როცა თავიდან ვერ ვიგდებდი მის სახეს, როცა ურცხვად და უტიფრად მიყურებდა ხოლმე, კედელს ვურტყამდი  თავს და თმებს ვიგლეჯდი.

ნამდვილად დიდი დახმარება გამიწიეს იმ ფსიქოლოგებმა, ვისაც ჩემი შემოწმება ჰქონდათ დავალებული, რამდენჯერმე გასაუბრების შემდეგ ნამდვილად არ გასჭირვებიათ ვინმეს დარწმუნება იმაში, რომ შეშლილი ვიყავი..

ან იქნებ მართლა ვარ კიდეც?!

თავს უკან სწევს და ხარხარებს, თან ფეხს იატაკზე აბრახუნებს, წინ იხრება და მუხლებზე ემხობა, იატაკს თავს ურტყამს და ყვირის: არა, არა, არა, გიჟები თქვენ თვითონ ხართ, უნდა მომეკლა ის ღორი, ახლა თავისუფლად ვსუნთქავ, ახლა მე მე ვარ და არაფრის აღარ მეშინია…

თავს ზევით სწევს, დაწყნარებული სახე აქვს, დაწყნარებული და კმაყოფილი.

_წამო ეზოში გავაგრძელოთ, შენ თუ გგონია აქ ჩემს კივილზე ვინმე შემოვა ძაან ცდები, ესენი ჩემი დაქალუშკები არიან და როცა ასე ვყვირი, იციან, რომ თუ არ შემოვლენ, უფრო მალე დავწყნარდები. =))

_ ცოტა შეშინებული მივყვები, ალბათ მე ვერასოდეს გავიგებ ბოლომდე, რა არის ამ ქალის ცხოვრება და რას განიცდის ის ახლა, საოცრად სწრაფად შეუძლია გარდასახვა.

ეზოში იგრძნობა, რომ მარტია, აი ისეთი მზეა, ცხვირს რომ გიწვავს, მაგრამ ვერ გათბობს.

_შენი აზრით ასეთი ამბები ხალხს აინტერესებს?

_კი, ხალხს უყვარს სხვისი უბედურების სეირის ყურება, უყვართ ის, რაც მათ ყოველდღიურ ცხოვრებას ცოტა ხნით ძაბავს, წაკითხულის წარმოსახვით მაინც.

_მე ჟურნალებს არ ვკითხულობ, არ გეწყინოს..=)

_აუცილებლად გამოგიგზავნი რომ დაიბეჭდება ეს სტატია.

_არაა, არ მინდა, მადლობა.

_იცი, ყოველთვის ამბობდნენ, რომ მე ჩაკეტილი, ცივი და უცნაური ბავშვი ვიყავი, არასოდეს არ ვლაპარაკობდი რა მაწუხებდა, ვიცოდი, რომა არავის არ აინტერესებდა ჩემი მდგომარეობა, რაც უფრო მეტი ხალხი იყო ჩემ გარშემო, მე მით უფრო მარტო ვგრძნობდი თავს..

_რა რეაქცია ჰქონდათ შენს ოჯახის წევრებს და ნათესავებს?

_აბა წარმოიდგინე, გოგონამ თავისი ბიძა მოკლა, ვიღაცა დაქვრივდა, ვიღაც დაობლდა, ვიღაცას კი გულზე მოეშვა, ანუ მე =)

ავუკრძალე ყველას აქ მოსვლა, გავაფრთხილე რომ ფეხი არ მოადგან. მოდიან, მიტოვებენ ყველაფერს, რაც მჭირდება და მიდიან, როგორც ხედავ არაფერი მაკლია. იცი? საერთოდ არ მაინტერესებს ეხლა გარეთ ხალხი რას ფიქრობს ჩემზე, გჯერა რომ ბედნიერი ვარ?

_როგორ არ უნდა გჯეროდეს, როცა ის სკამზე წევს, მზეს ხელებით ეთამაშება თვალებში რომ არ მიანათოს და გაღიმებული მიყვება ამ საზარელ ისტორიას.

სკამიდან წამოდგა და მეუბნება: მოდი, დაჯექი, ეხლა არ მითხრა რომ ჩემი გეშინია:)

_ვცდილობ არაფერი გამომეპაროს.

_რა უნდა გამოგეპაროს, ამხელა დიქტოფონი გიჭირავს 🙂

იცი, აქედან რომ გავალ, ახალ ცხოვრებას დავიწყებ, ხომ წარმოგიდგენია ჩემი ისტორიის პატრონს როგორი ცხოვრება მექნება:)

_რთული ალბათ…

_რთული გარეგნულად, შინაგანად კი მშვიდი.. გინახავს შენ როგორია მშვიდი მკვლელი?

ან იქნებ იმიტომ ვარ ახლა მშვიდად, რომ რაღაცეებს ვსვამ, ალბათ ამიტომ ვარ მშვიდად არა?

ეტყობა, რომ ჩემი პასუხის გაცემა არაფერში სჭირდება, ის უფრო თავისთვის მსჯელობს.

_იქ, გარეთ, უჩემოდ უფრო ადვილად გადახარშავენ ამ ამბავს და რომ გავალ, ნაკლებ კითხვებს დამისვამენ, უფრო სწორედ, ალბათ არავინ არაფერს შემეკითხება, მათ ხომ გიჟი ვგონივარ, ის კი არ იციან, რომ ერთ ღამეში არ გიჟდება ადამიანი, რაც უფრო მეტს ფიქრობს, მით უფრო უახლოვდება სიგიჟეს..

შენი აზრით, ეს მასალა საკმარისია?

_ვფიქრობ, კი. მკითხველის ძირითადი კითხვა არის ხოლმე ,,რატომ?”, რომელსაც შენ, ვფიქრობ, ამომწურავი პასუხი გაეცი.

ანუ არ ნანობ?

_არც ერთ წამით..

_არც მე არ ვინანებდი…

_მადლობა, შენ კაცი ხარ, მაგრამ გესმის ჩემი, ალბათ იმათაც ესმით, გარეთ რომ არიან.. =))

არ ვიცი ესმის თუ არა ვინმეს ამ გოგონასი, მაგრამ სადღაც, ქალაქგარეთ, არის ერთი პატარა საგიჟე, სადაც ზიზღისა და შურისძიებისაგან დაცლილი ადამიანი სასჯელს იხდის იმისთვის, რომ საკუთარ თავს შვება მოუტანა…


ცხოვრებაში (22 წელი ცოტა კი არაა?!) ბევრ ღორს შევხვედრივარ ბევრნაირი გაგებით.

დადიან ქუჩებში,ყოველ დღე ხვდებიან ერთმანეთს, ყოფენ თავის დინგებს სხვის საქმეში, ისვრებიან ცხოვრების ლაფში, ისხამენ უძვირფასეს დუხებს სუნიან სხეულზე და დაღრუტუნებენ ასე.

პირველ რიგში დავიწყოთ იქიდან,რომ მე ვარ მათ შორის პირველი ღორი, რომელიც სხვის ღორობას იმჩნევს.

დავიწყოთ ფიზიკური ღორებით, აი ისეთებით, სქელი კისრები რომ აქვთ და გრძელი ღაბაბები. ნუ რა ვუყოთ, ფიზიკური სიღორე ყველაზე ნაკლებ პრეტენზიებს იწვევს ჩემში.

მყავს ნაცნობები, რომელთა სიღორეში მას შემდეგ დავრწმუნდი, რაც მათი საჭმლისადმი ღორული დამოკიდებულება ვნახე, აი დაახლოებით ასეთი: ,,ვაიმეეე, საჭმელიიი, რამდენი საჭმელიაააა, მინდააააა, მშიაააა”.(ძალიან გახარებული სახით შერბის ოთახში და კუნტრუშებს, ტაშიც კი შემოჰკრა) 😐

ფულის ღორები რა თქმა უნდა ყველაზე მრავლად ვართ გავრცელებულნი და ვერ გეტყვით რა პასუხი მექნება  ,,ან ფული, ან სული”–ო ვინმემ რომ მომახალოს =)

სხვა კატეგორიის ღორებიც მყავს ნანახი (ნახული :დ), ძირითადად მათზე მინდოდა ლაპარაკი. ყველა მამრი, რომელთანაც მე ურთიერთობა მქონია, ღორი იყო! ზოგი ინტელექტუალი ღორი, ზოგი უხამსი ღორი, ზოგსაც ალბათ იდიოტი ღორის სტატუსს მივანიჭებ.

რატომ ღორი? იმიტომ რომ ეს არის ცხოველი, რომელსაც მე ეგოისტს ვეძახი, არასოდეს მინახავს ღორის არც დედობრივი ზრუნვა, (ბავშვობაში ხშირი შეხება მქონდა მათთან) არც თავგანწირვა  და არც ინდივიდუალობის გამომხატველი რაიმე ნიშანი შემინიშნავს. მგონი ღორისგან ძალიან ბევრს ვითხოვ არა? 🙂

და ვინაიდან ზემოთ ჩამოთვლილი კატეგორიის ადამიანები ცხოველებად მიმაჩნია, რას უნდა შევადარო, თუ არა ღორს.:)

ასევე ხშირად მოვიხსენიებ ღორებად კაცებს, რომლებიც ქალებისგან ითხოვენ მორჩილებას. ( პრეტენზია აქვთ აკონტროლონ: ჩაცმა, დაქალების არჩევა, დღის განრიგი, ახალი ნაცნობები,სმს გზავნილები, სოციალური ქსელების პაროლები და მეგობრული  საიდუმლოები).

ბოლოს, როგორც ვასკვნი, ყველანი ,,რაღაცის” ღორები ვართ, არ გეწყინოთ, საწყენად კი არ მითქვამს, მაგრამ მე, პირადად, ხშირად მითქვამს გულში: ფუ, რა ღორი ვარ მეთქი, თქვენ არა? 😛

რა დააშავეს კაცებმა, ისე ქალებიც კარგი ღორუკელები ვართ 🙂


კაფე ,,ამორა-ში” ვარ_გავუგზავნე სმს..

მინდოდა პირველი მე მოვსულიყავი, ამიტომ დათქმულზე ნახევარი საათით ადრე უკვე აქ ვარ. რამდენიმე დამამშვიდებელი დავლიე უკვე,რამდენიმეს საუბრის დროს მოვასწრებ. 5 წელი ველოდე ამ დღეს, და დღეს არ ვიცი რა უნდა გავაკეთო, უაზროდ ვზივარ და ვკანკალებ, ხელები გაყინული და სველი მაქვს,გული მეწურება,ღრმად ვცდილობ ვისუნთქო, არადა არ მინდოდა სიგარეტის კვამლში გახვეული დავხვედროდი,მომიწევს..ეს ადგილი იმიტომ მიყვარს რომ მაღალი სკამებია, ვერც გვერდზე და ვერც წინ მჯდომი ვერ დაგაკვირდება თუ ძალიან არ მოინდომა, ყავა შევუკვეთო თუ დაველოდო?

რა უნდა ვუთხრა, ღმერთო, რომ ვერ შევიკავო თავი რა ვქნა მერე? არ მინდა მისი ნახვა, აღარ მინდა, ავდგები და წავალ ეხლა..

არა, ვერ წავალ, როგორ უნდა წავიდე, ან  როგორ უნდა დავხვდე, როგორ დავჯდე? ტირილი მინდა.

რატომ ავიჩემე მისი ნახვა, რატომ? მოვა და რა, არც არაფერი, რას მეტყვის, მომენატრე, მინდა ერთად ვიყოთ და საერთოდაც მოდი დავქორწინდეთო? ჰაჰ ქეთუსია, ჰაჰ!

რა მალე გადის დრო, ნეტა დააგვიანდეს..მეშინია.

_ჭიქით ცოტა წყალი მომიტანეთ თუ შეიძლება,

_ახლავე.

ესეც მორიგი აბი…ჰუჰ ჰუუუჰ. ჩავისუნთქოთ, ამოვისუნთქოთ.

ეს არის? ვაიმე ეს არის?? 5წელი გავიდა თუ 10?? რა სჭირს მის თმას?

აქეთ–იქით იყურება, მეძებს.

ვდგები და ვუყურებ, დამინახა,თავი დახარა და წამოვიდა.

ვჯდები ვანიშნებ რომ დაჯდეს, თვალებში არ ვუყურებ, როგორ ხარ?

_კარგად ქეთ, შენ?

_მაააგრად… ვცდილობ გავიღიმო.

ყურები მეწვის.

აი ხომ ვთქვი არ ვიცი რაზე უნდა ვილაპარაკოთ მეთქი.. როგორ შეცვლილა, ძლივს ვიცანი, თვალები აქვს ისევ ისეთი, მოუსვენარი და ბრდღვიალა ცისფერი.

_ისევ ნახევარი საათით ,,გამოგიშვეს” როგორ 5წლის წინ?

_უჰ, არა.

_ხოოო…. სხვა?

_სხვა რავიცი.. მომისმინე ქეთ, მოდი ყველაფერს გეტყვი რაც ამდენი წელიც უნდა მეთქვა, ნუ, გითხარი მაგრამ ასე პირისპირ არ მითქვამს.

რა კარგია რომ ვიცი რაც უნდა მითხრა და წინასწარ შეგუებულიც ვარ, გაგიკვირდება და წინასწარ პოსტიც კი დავწერე იმაზე თუ რას მეტყოდი დღეს..

_შენ იცი რომ მე ძალიან ვნანობ ყველაფერ იმას რაც მოხდა, მე ვარ ყველაფერში დამნაშავე.

სიგარეტს უკიდებს, გაფითრებულია..

_დამშვიდდი რენე, ძალიან გთხოვ, არ გინდა, მე ყველაფერი ვიცი და მესმის, მოდი არ ვილაპარაკოთ ამაზე, მომიყევი რა ხდება შენს ცხოვრებაში ახალი.

_ეჰ ქეთ, რავიცი აბა, არაფერი, ვმუშაობ და ვარ რა.. კარგი არ ვილაპარაკოთ, მე ძალიან მიჭირს მაგაზე ლაპარაკი და შენი არ ვიცი..

_არაუშავს, იმაზე ვილაპარაკოთ რაზე ლაპარაკიც არ გიჭირს

_ანუ?

_ანუ ზღვაზე =) აბა შენ რა გეგონა?

_ზღვაზე კი ბატ..

_ზღვაზე არა, გადავიფიქრე, ცოლი როდის მოგყავს?

ვეკითხები, ვიღებ სიგარეტს, ნერვიულად ვუკიდებ და სახეში ვაბოლებ თან თვალებში ვუყურებ, მინდა მიხვდეს რომ მძულს.

_ ვინ? ცოლი? რად მინდა ცოლი?

ხუმრობს ბიჭი.

როგორ მინდა ეხლა ეს ყავა სახეში შეგასხა და სამუდამოდ დაგამახინჯო. მაგრამ ამას არ გავაკეთებ, იმიტომ რომ მერე თავის მოკვლა მომიწევს.

მე კი სიცოცხლე მინდა, მიუხედავად იმისა, რომ 5წელი ტყუილად გელოდე და არამგონია როდესმე შენზე ფიქრისგან დავიხსნა თავი.

_ რატომ ეწევი? გავნებს.

_მე ბევრ რამეს ვაკეთებ უარესს, რაც მავნებს. და საერთოდ, შენ არ გკიდია მე რა მავნებს და რა არა? რა საჭიროა ეს უაზრო ლაპარაკი, შენ მე გკიდივარ და არ გინდა რომ ბედნიერი ვიყო. ამიტომ გაჩუმდი რა.

_ახლიდან ნუ დაიწყებ ქეთ რა.

_იცი რა მინდა? მინდა რომ საერთოდ გაქრე, მინდა რომ არასოდეს აღარ გავიგო შენი სახელი, მინდა რომ ჩემს ახლობლებს, ვისაც შენთან კონტაქტი აქვთ, თავი შეაძულო რომ აღარ გახსენონ. კიდევ მინდა რომ ცოლი რაც შეიძლება მალე მოიყვანო, მოიყვანო ის, ვისაც აგირჩევენ, გემოვნება არ დაეწუნებათ შენებს, შენც დაისვენებ და მეც.

თავიდან გაოცებული მიყურებს, მერე თვალს მარიდებს.

ხომ გაიგე რაც გითხარი? მინდა რომ ასე გააკეთო და გააკეთებ კიდეც, იმიტომ რომ შენ ყოველთვის სხვის ჭკუაზე დადიხარ, ერთის მხრივ მომწონდა ეს, მაგრამ ცუდი ისაა, რომ შენ მარტო ჩემს კიარა, ყველა იმ ადამიანის ჭკუაზე დადიხარ, ვისაც შენთვის ბრძანებების მოცემა არ ეზარება.

როცა გელაპარაკები თვალებში მიყურე!

სახეზე ხელს ვკიდებ და თავს ჩემკენ ვატრიალებინებ, თბილი კანი აქვს, ძალიან თბილი…ხელს ლოყაზე ვუსვამ და თვალებზე ვეფერები. თვალებს ხუჭავს და კბილებს ერთმანეთს აჭერს, ღმუილის მსგავსი აღმოხდა.

_ვიცი რომ გიყვარვარ, და ზუსტად ამიტომ მძულხარ ახლა ყველაზე მეტად. იცი მე ვაპირებ დავთანხმდე ერთ ძალიან კარგ ადამიანს, რომელიც ვიცი რომ არ მიმატოვებს მიუხედავად იმისა, თუ რას ფიქრობენ მისი მშობლები ჩემზე.

მე შენზე ძალიან დიდი დრო დავკარგე, ნამდვილად დაკარგულად ვთვლი ამ დროს, შენ არარაობა ხარ, საერთოდ არ ვიცი აქ რატომ მოვედი.

ლაჩარო.

ვდგები და ტუალეტისკენ მივდივარ, არ მინდა ცრემლები დაინახოს და ვერც დაინახავს. თვალების შეღებვა ახლიდან მომიწევს, სულ ჩამომერეცხა.

გამოვდივარ და ჩვენი მაგიდისკენ მივდივარ

წასულა..

ჩემს ფინჯანზე ქაღალდის ხელსახოცი დევს, ზედ წერია :

,,ჩვენ პირველები არ ვართ ამ უსამართლო სამყაროში, მიყვარხარ”..


სანამ ამ კითხვას დაგისვამენ და თქვენ ოფიციალურად იტყვით ,,დიახ-ს”, (ან არას :D) მანამდე მოდით გავარკვიოთ რას დაინახავენ ზურგს უკან თქვენს ქორწილში მოწვეული სტუმრები.

არ მევასება ზოგადი შესავლები, სადაც ჯერ ,,ჯენერალ” უნდა ისაუბრო თემის გარშემო და მერე გადახვიდე კონკრეტულ შემთხვევაზე.

პირდაპირ გეტყვით, ისევე როგორც ყველა გოგო,  ასაკის,ინტელექტის, ტვინის მოცულობის, განათლების, სიგრძე-სიგანის და უამრავი სხვა მონაცემის განურჩევლად, (ოჯახური მდგომარეობის გარდა), ოცნებობს თავის ქორწილზე, დღეზე, რომელმაც მის ცხოვრებაში ახალი ეტაპი უნდა დააყენოს. მეც მათ შორის. უფრო სწორი იქნებოდა, თუ ვიტყოდი, რომ ვოცნებობ კი არა, ვფიქრობ ამაზე. ჯერ-ჯერობით არა ინტენსიურად, მაგრამ მაინც.

თუ გუგლს დავუჯერებთ,  სიმბოლური თეთრი კაბა ქორწილში, ეს ტრადიციაა, რომელიც პატარძლის სიახლეს, სინაზეს და ქალწულობას უსვამს ხაზს. დიახ, დიახ,სიახლეს პატარძლისთვის,ანუ მის პირველ ქორწინებას. თუ თქვენთვის ქორწინება ახალი ხილი არ არის, თამამად შეგიძლიათ მოირგოთ ნებისმიერი ფერის კაბა.=)

წმინდა თეთრი ფერის კაბა, თუ შეგინიშნავთ არც ისე თვალისმომჭრელი და ეფექტურია, თეთრიდან ნებისმიერ ტონალობაში გადასული კაბები გაცილებით უკეთ გამოიყურება, უმრავლესობას, ჩემი დაკვირვებით, ვარდისფერი, ცისფერი და კანისფერი ტონალობები აქვს შერეული. მაინც გავურიე ,,ჯენერალი”:D

ქორწილი, როგორც ცერემონია, ჩემთვის ასოცირდება ბრწყინვალებასთან. ქორწილში ყველაფერი უნდა ბრწყინავდეს, პატარძალი კი მზე უნდა იყოს. =) ქალებო, ეს თქვენი დღეა, არ ვიცი ვის როგორი ცხოვრება ელის, მაგრამ მე ვფიქრობ, რომ ქორწილის ემოცია არის ის, რასაც მთელი ცხოვრება თან დაატარებ.

მე, პირადად, ჩემს ქორწილში ერთ დეტალს არ დავტოვებ ისე, ჩემს ხელში რომ არ გაიაროს :). არ აქვს მნიშვნელობა ქორწილი 50 კაციანია თუ 300, მთავარია ყველაფერი იყოს გან სხვა ვე ბუ ლი!

ტრადიციული პატარძლების საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს, მაგრამ ვფიქრობ, პატარძალს შეუძლია თუნდაც ერთი დეტალით საკუთარ გარეგნობაში, სამუდამოდ დაამახსოვროს თავი პუბლიკას.

დავიწყოთ კაბით: ძირითადად, დეკოლტე, გრძელი, ვიწრო. ან კორსეტი და ქვემოთ ბუჩქი, თავზე ფატა. ფატის მომხრე ძალიანაც არ ვარ, ჯვრისწერისას უბრალოდ თავსაბურავი შეგიძლიათ მოიფაროთ. ვარცხნილობის დამალვა, თან მთელი ქორწილის განმავლობაში, დიდი დანაშაულია 🙂

ეჰ, რა გიშავთ კაცებს, გადაიცვამთ შარვალ-კოსტუმს, უკეთეს შემთხვევაში ჩოხას და მზად ხართ! აბა ნახეთ რამდენი რამე სჭირდება ქალს: კაბა, ფეხსაცმელი, თაიგული, ვარცხნილობა, საყურე, ყელსაბამი, სამაჯური, მაკიაჟი და კიდევ ათასი წვრილმანი!

კონკრეტული მაგალითების გარეშე არაფერი გამოვა, ჩემი არჩევანი მდიდრული, არატრადიციული კაბებია. არც მთლად არატრადიციული, შავი კაბის ჩაცმას არავის ვურჩევ 🙂

მე გადავწყვიტე, რომ რადაც არ უნდა დამიჯდეს, ერთ კაბას არ დავჯერდები, მეორე კაბა მოკლე უნდა იყოს (მესამეც თუ იქნება,მთლად უკეთესი 😀 გაიწეწა ოჯახი :D)

ყველა მომწონს, მაგრამ ის, რომელიც მე მეცმევა თუ ოდესმე გათხოვება გადავწყვიტე, აქ არ არის, იმიტომ რომ მე ეგოისტი და შურიანი ადამიანი ვარ და არ მინდა რომ თქვენც მოგეწონოთ და ჩაიცვათ! 😛

გადავიდეთ ფეხსაცმელზე:

არ დაგავიწყდეთ, ბალეტკები ცეკვის დროს ძალიან პრაქტიკულია, რომ ჩამოხვალთ ორსართულიანი ქუსლებიდან, აი ასეთი ლამაზი რამეები შეგიძლიათ ჩაიცვათ.

თმა:

ეხლა გადავხედე სურათებს და სულ ქერა ვარცხნილობები ამირჩევია 😀 ძალიან მომწონს გაშლილ ან ჩაწნულ თმაში ჩამაგრებული ყვავილები.

მართალია თაიგული მეჯვარის ასარჩევია, მაგრამ მე წინასწარ ვაფრთხილებ ჩემს მეჯვარეებს, აქედან აარჩიეთ რომელიმეს დიზაინი =)

რა დაგვრჩა? სამკაულები? რავიცი,რავიცი,ეს ისეთი რამეა რომელსაც თქვენს გემოზე ვერ დაამზადებინებთ (ნუ, დაამზადებინებთ, მაგრამ ძვირი სიამოვნებაა). ამიტომ ერთი-ორი ცალით შემოვიფარგლები:)

რაც შეეხება ყელსაბამებსა და სამაჯურებს,რომლებსაც მე ვერ ვიხდენ, თავად აარჩიეთ :დ

ესეც ზოგიერთი დეტალი:

მე ვფიქრობ, რომ ქალისთვის შვილის ყოლა, გასაგებია, ალბათ ყველაზე დიდი ბედნიერებაა, მაგრამ სანამ შვილი გაჩნდება, მანამდე 9 თვე ხომ უნდა გქონდეთ რამეზე სალაპარაკო?! 😀  ვერაფრით ვერ ვიჯერებ, რომ არსებობს ადამიანი, რომელსაც არ უნდა, რომ ლამაზი ქორწილი ჰქონდეს, ნუ დაგენანებათ ფული საკუთარი სილამაზისთვის და აჩუქეთ საკუთარ თავს დაუვიწყარი დღე. არ მაქვს იმის ილუზია, რომ ყველას შეუძლია მდიდრული ქორწილის გადახდა, დაპატიჟეთ 50 სტუმრით ნაკლები და იყიდეთ ისეთი კაბა, როგორიც გინდათ =) გააფორმეთ სახლი ყვავილებით და არა ბროლის მძივებით, ჩამოკიდეთ ჭერზე ბუშტები, რომლებსაც ფერადი ლენტები ექნება შებმული. აბა მითხარით, რად უნდა ამას ბევრი ფულის ქონა? ყველაფერი მონდომების და ფანტაზიის ამბავია. ასე რომ, წარმატებებს და ოცნებების ასრულებას გისურვებთ :*