შენ-პირველი

Posted: ნოემბერი 3, 2011 in მე მე მე
ტეგები:

მე 17 წლის ვარ. შენ 18 ის. ჩვენ ბავშვები ვართ. ჩვენ ბავშვურად ცხვირს ვიბზუებთ ერთმანეთზე. მე პირველად გხედავ შენს აგარაკზე, სადაც მე და ჩემი დეიდა შენი სტუმრები ვართ, არ მომწონხარ, ნერვიულად დადიხარ და ბუზღუნებ.

ერთ კვირაში ინგლისურის გამოცდის ქულას ვიგებ, ძალიან ვბრაზდები საკუთარ უნიჭობაზე (87ქულა) და ტირილს ვიწყებ. შენ ჩემს ოთახში შემოდიხარ და ჩემს დამშვიდებას ცდილობ.

მეორე დღეს მთხოვ, რომ უფრო ხშირად გაგიღიმო ხოლმე.

მესამე დღეს შენ ჩემზე ზრუნვას იწყებ, ხელჩაკიდებული დაგყავარ ტყეში აღმართებზე, თუმცა იცი რომ დაუხმარებლადაც მშვენივრად ვივლი.

მეოთხე დღეს მიყვარხარ.

მერე რა ხდება აღარც კი მახსოვს… ჩვენ ერთი თვე ვართ ერთად, გვძინავს გვერდიგვერდ ოთახებში, მთელ დღეებს ერთად ვატარებთ, თითქოს სხვანაირად არც შეიძლებოდა ყოფილიყო..

ერთი თვის შემდეგ მე სახლში ვბრუნდები, შენ რჩები…17წელი ის ასაკია როდესაც ყველაფერი ერთად გენგრევა თავზე და სამყარო გძულს. ერთადერთი რასაც ვნანობ ის არის რომ შენ იცოდი რომ ამ დამხობილ სამყაროში შენ გამო მიხაროდა სიცოცხლე. ეს არ უნდა გცოდნოდა.

ხუთი წელი გადის მაs მერე. და მე ვხვდები, რომ ყველაფერი იქ უნდა დამთავრებულიყო,ერთი თვის შემდეგ, დღეს შენც უფრო ბედნიერი იქნებოდი და მეც.

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s